Vol nieuwsgierigheid keek ik mee achter de schermen van het grootste vrouwenblad van Nederland. Verwonderd hoorde ik hoe de redacteur human interest opbiechtte dat zij eigenlijk een nogal negatief en somber persoon is. Verder was ze blij dat ze drie bazen boven zich had, daardoor bleef ze scherp en uitgedaagd. Ook kregen we te zien hoe de adjunct-hoofdredacteur met ideeën voor artikelen kwam. Ze gaf aan dat ze er één niet zo geweldig vond, maar toen de hoofdredacteur zei dat ze die juist wel leuk vond, was ze opeens probleemloos om. We zagen hoe de hoofdredacteur per pagina liet weten wat er beter had gekund. Sommige zaken hadden er echt niet in mogen staan wat haar betreft, maar ja, ze stonden er wel mooi in. Dus zelfs een Libelle die volgens de hoofdredacteur geen negen waard is, ligt wel mooi in de winkels.

Het was natuurlijk niet alleen erg leuk om te zien hoe het blad tot stand komt, het stelde mij ook nog eens een keertje gerust. Het is prima om het altijd goed te willen doen, dat zit nou eenmaal in me, dat perfectionistische. Maar ik mag ook fouten maken en hoef er geen drama van te maken als er een foutje in een artikel staat. Ik ben tenslotte ook maar een mens en dat zijn ze bij de Libelle gelukkig ook. Want zelfs bij de Libelle doen ze het niet altijd in één keer goed!

Al deze wetenswaardigheden gingen gepaard met heftige armbewegingen van de chauffeur in kwestie. Helaas zorgde dat ervoor dat de taxi met zijn zwaaiende armen mee bewoog. We zwiepten van de ene rijbaan naar de andere. Als we maar
heelhuids aan zouden komen. Opeens onderbrak hij zijn verhalen en riep opgewonden “Bird”! Op de linker rijbaan, zo’n 200 meter verderop, zagen wij inderdaad iets wat op een vogel leek. Dan verwacht je natuurlijk dat de chauffeur naar rechts uitwijkt. Onze vriend gaf echter tot onze stomme verbazing een extra dot gas en reed recht op het dier af. “Yes, gottcha”, riep hij triomfantelijk terwijl hij bovenop de rem stond. Hij zette de auto in zijn achteruit. Verbouwereerd keken wij achterom. De beste man was inmiddels uitgestapt en zwaaide vol trots met zijn trofee.

De volgende tien minuten was ik niet in staat om ook maar iets te zeggen. Volledig in shock over het jachtincident van zonet. Onze jongste dochter, overtuigd vegetariër, zag ondanks een weekje zon, helemaal wit. De taxichauffeur echter, was al hardop aan het dromen over zijn maandagavondmaal. Tja, ook dit is iets waarover je niet leest in de reisboekjes. “Het jachtseizoen begint op Cyprus vanaf volgende week”, vervolgde de taxichauffeur. Zijn eerste buit was al binnen, al was zijn jachtmethode wel wat onorthodox.

Daar aangekomen zag ik al mijn vooroordelen bevestigd. Een grauwe hoofdstad zoals een ex-Sovjet stad eruit moet zien. De taxichauffeur liet ons meteen kennismaken met de verkeersregels van het land: die zijn er niet. Rechts en links inhalen, door rood rijden, te pas en te onpas toeteren, doen alsof je met een Grand Prix meerijdt. Het mag allemaal. Wat stond ons nog meer te wachten?

Mijn eerste aangename verrassing was ons hotel. Het was er werkelijk keurig, schoon en fris. De volgende twee dagen werden wij in een busje rondgereden en vertelde onze gids Jana, een Moldavische beauty, vol trots over haar land. We bezochten de indrukwekkende Cricova wijnkelders, met een kilometers lange wegennet onder de grond en ruimtes die koninklijk aandeden. Daar zagen we de privé wijncollecties van Herman van Rompuy en Vladimir Poetin, evenals de collectie van Herman Göring, als getuigenis van zijn verzamelwoede in de Tweede Wereldoorlog.

En dan het eten, het visitekaartje van dit gastvrije land. Onze eerste zogenaamde light lunch was bij een mevrouw thuis, die van haar woonhuis een hotelletje/restaurant heeft gemaakt. Tomaten en paprika’s, allemaal uit eigen tuin, smaakten zoals deze groenten nooit in Nederland smaken. De gastvrouw rende af en aan met allerlei heerlijke lokale hapjes. Drie gangen verder, rolden we de bus in, in de wetenschap dat we over zo’n drie uur alweer aan tafel moesten. De volgende dag was qua eten een herhaling van dag één. Thuis bij de boswachter van een natuurreservaat, werden wij in de buitenlucht gefêteerd, terwijl vader, moeder, dochter en zoon ervoor zorgden dat het ons aan niets ontbrak. Hun ‘wc’ annex gat in de grond vergaf ik hen meteen. Toen wij onze waardering voor de kookkunsten van de vrouw des huizes lieten blijken, glom zij van oor tot oor. Haar dag was weer goed. Jana vertelde dat haar moeder zich als eerste na het eten van de laatste hap lunch altijd hardop afvraagt wat ze als avondeten zal bereiden. Dat is waar het in dit land om draait. Je voelt je er welkom, zo’n gastvrijheid zijn wij Nederlanders niet gewend.
Ook de hoofdstad kwam op onze laatste dag tot leven tijdens een internationaal festival, dat zelfs door de interim-president werd bezocht. Hele gezinnen maakten er een dagje uit van. Het was er kleurrijk en gezellig.

Of dit land ooit als mogendheid gaat meetellen, dat betwijfel ik. Jana vertelde over haar goed opgeleide vrienden die stuk voor stuk naar het buitenland zijn vertrokken. Zij blijft voorlopig, al is ze wel eenzaam. Ondertussen vertelt zij vol liefde over de kloosters vol rijkdommen, dorpen zonder stromend water en wijn die wij in het Westen niet lusten. Zelfs de gaten in de grond die als wc dienen vindt zij normaal, ontdekte ik, toen ik enigszins over mijn toeren naar buiten rende en stamelde dat wij dit in Nederland niet gewend zijn. Zij glimlachte beleefd en keek mij niet begrijpend aan.

Woorden aan het papier toevertrouwen: dat deed mijn vader zijn hele leven lang. Als correspondent voor het AD in Londen in de jaren zestig en zeventig en als adjunct-hoofdredacteur van diezelfde krant, tot aan zijn VUT in de jaren tachtig. Daarna verdiepte hij zich jaren in de genealogie van onze familie, die van mijn moeder en van andere familieleden en vrienden. Hele boekwerken schreef hij erover. Ten slotte besteedde hij de laatste jaren veel tijd aan het opschrijven van zijn oorlogservaringen. Aan het eind van zijn leven voelde hij een enorme drang de ervaringen uit zijn tienertijd te vereeuwigen en zo voor zichzelf te verwerken.
Mijn vader stond nog volop in het leven en was nog lang niet klaar met zijn onderzoeks- en schrijfwerk.

Wat een verdriet dat hij er niet meer is, maar wat een troost dat zijn vele woorden voor altijd vereeuwigd zijn. Honderden pagina’s vonden wij terug op zijn computer. Prachtig geschreven, vol ervaringen die hij makkelijker aan het papier dan aan zijn naasten toevertrouwde, in de wetenschap dat zij het uiteindelijk toch zouden lezen. De komende maanden ga ik zijn werk lezen, want er zijn nog veel onbeantwoorde vragen. Ik weet zeker dat de antwoorden op die vragen in zijn vele stukken zijn terug te vinden. Mijn broer en moeder heb ik beloofd het werk van mijn vader voort te zetten en af te ronden. Dat zijn we aan hem verplicht en aan de nieuwe generatie, zijn kleinkinderen, waar hij zo dol op was.

Ik ben er altijd trots op geweest dat ik in de voetsporen van mijn vader ben getreden. Niet als krantenjournalist, maar als journalist voor tijdschriften en als tekstschrijver voor bedrijven en organisaties. Uiteindelijk maakt het ook niet uit waarvoor je schrijft, als je maar kunt schrijven. Ik weet zeker dat mijn vader er net zo over dacht. Daarom blijf ik altijd schrijven. Het voelde altijd al goed, maar nu nog meer, alsof ik het ook een beetje voor papa doe.

Leo Davidson overleed op 12 juli 2011 als gevolg van een zware hersenbloeding.

In Villamedia 13, 2011 stond een mooi In Memoriam over mijn vader. In memoriam Leo Davidson

Het gevolg was gezond eten. Nu scheelt het dat ik niet echt dol ben op zoet. Koekjes, dropjes en chocola zijn niet aan mij besteed. Geef mij maar groenten en fruit. Je mag me altijd wakker maken voor een heerlijke salade met mais, avocado en komkommer. Of een fruitsalade, mijn vaste toetje in restaurants. Ik eet al jaren geen vlees. Grappig genoeg schommelden mijn kilo’s veel meer in opwaartse richting toen ik vlees at. Sinds het afschaffen ervan ben ik veel stabieler.

Voor mijn werk schrijf ik wekelijks over gezond eten voor www.passievoorfood.nl Daardoor ben ik continue op de hoogte van de laatste ontwikkelingen. Behalve gezond eten, pak ik zoveel mogelijk de fiets en pilates ik fanatiek twee keer per week. Kortom, alle ingrediënten voor een stabiel gewicht, zou je zeggen. En toch gebeurt er iets de laatste tijd. Het pijltje van de weegschaal schuift steeds meer op naar rechts, terwijl mijn lengte afneemt. Zojuist lengte en gewicht ingevuld bij de BMI meter. Gelukkig, groen, maar……nog maar twee kilo erbij en ik zou al overgewicht hebben. Daar schrok ik toch wel behoorlijk van. Ik weet wel dat ik met mijn 47 jaar geen jonge blom meer ben. Ik zie het bij al mijn leeftijdsgenoten, we worden wat steviger. Maar toch, ik heb nog altijd maatje 38, mijn kleren zitten niet strak – hoewel er wel zo’n irritant zwembandje ontstaat als ik zit – en toch duurt het nog maar even of ik ben officieel te dik!

Wat ik eraan moet doen, ik zou het niet weten. Nog sterkere buikspieren kan bijna niet. Het lukt mij bij pilates zelfs om een buikspieroefening te doen die de docent niet voor elkaar krijgt. Daar kan het niet aan liggen. Ik denk dat ik me er gewoon bij neer moet leggen dat moedernatuur vindt dat het ouder worden gepaard moet gaan met rondere vormen. Toch kost me dat moeite merk ik, dus zijn alle goede tips meer dan welkom tekst@barbarawarnar.nl.

Menig uur heb ik op de stoel aan de voeten van mijn dochters doorgebracht. Vol verwondering keek ik een paar jaar lang naar alle mogelijkheden die er tegenwoordig zijn om kinderen een prachtig recht gebit te garanderen. Waar vroeger rigoureus tanden en kiezen werden getrokken, omdat de kaak te klein was, hebben ze daar tegenwoordig andere, veel minder ingrijpende methodes voor. Met blokbeugels die kaken vergroten en buitenbordbeugels die ruimte creëren, wordt een kaak klaargemaakt voor het rechttrekken van het gebit.

Ook verbaasde ik me keer op keer over de draadjes die de slotjes aan elkaar rijgen. Op het oog worden ze minuscuul  aangepast zodat een tand of kies net iets meer naar rechts, links, voor of naar achteren schuift. Goede ogen en een fijne motoriek zijn een must wil je in dit vak je brood verdienen. En het perfectionisme van de orthodontist, daar ergerde ik me soms wel een beetje aan. Vooral al die keren dat half werd beloofd dat de beugel er een volgende keer misschien uit zou mogen. Was het gebit volgens mij allang prachtig en recht, vond de orthodontist toch weer een plek waar het optisch niet door de beugel kon. Hup, weer zes weken erbij.

Onze dochter sloot haar beugeltijd vandaag af met het plaatsen van het beroemde draadje. Want wie denkt dat die prachtige rechte tanden na al die maanden mooi op hun plek blijven staan, heeft het helemaal mis. Een dag zonder beugel en de boel gaat weer schuiven. Daarom moet alles op zijn plek worden gehouden met vastgeplakte draadjes, boven en onder. En een tip van een ervaringsdeskundige: mocht zo’n draadje losschieten, meteen naar de ortho. Onze oudste dochter dacht alle tijd te hebben, maar na ruim een week, stonden haar tanden alweer scheef en mocht ze wederom aan de slotjes.

Enfin, mij lachen nu twee prachtige gebitten toe. Alles recht, mooi, op zijn plek gehouden met draadjes. Het tijdperk is voorbij, fijn voor mijn dochters en onze portemonnee, al moest ik gisteren wel even slikken. Lees ik op internet dat de tarieven van de orthodontist fors omlaag gaan. Net nu wij het beugeltijdperk afsluiten…..

Gelukkig gaat het bloed waar het niet kruipen kan. In elke fase van mijn leven bleef ik schrijven, of trok ik schrijfwerk naar me toe, was ik de vraagbaak voor correct Nederlands, mocht ik onleesbare documenten leesbaar maken en zette ik bij mijn eerste werkgever zelfs een krant op die de hele wereld rondging. Tot ik dus in 2000 met mijn baan stopte en fulltime als journalist/tekstschrijver en later (eind)redacteur aan de slag ging.

Tegenwoordig gaan bepaalde beslissingen gelukkig wat sneller. Begin dit jaar begon er een idee in mijn hoofd te borrelen. Het leek mij geweldig om een workshop te geven aan jongeren die ervan dromen de journalistiek in te gaan. Ik werd steeds enthousiaster, met als keerpunt het uitspreken van mijn droom tijdens de boekpresentatie van Brand Expedition (een boek dat ik redigeerde). Het ging tijdens de boekpresentatie over dromen. Wie had een droom en wilde daarover vertellen? Mijn buurvrouw stak enthousiast haar hand in de lucht en wees vervolgens naar mij. Voordat ik het wist had ik een microfoon voor mijn neus en mocht ik de zaal vertellen over mijn droom.

Het balletje was gaan rollen. De afgelopen weken zette ik de workshop op papier. Ik trok de stoute schoenen aan en belde een vriendin van mijn dochter die de journalistiek in wil. Ze was razend enthousiast, evenals een vriendin van haar. Mijn dochter lobbyde ook wat voor mams en kwam met een derde cursist. En zo had ik vorige week mijn eerste workshop voor jongeren. Wat een geweldige avond was het. Ik geloof dat de drie cursisten na afloop net zo enthousiast waren als ik. Voor mij was het heerlijk om mijn kennis en ervaring te delen met deze generatie. Eigenlijk had ik zelf ook zo’n workshop willen volgen op die leeftijd. Wie weet was ik al veel eerder mijn droom achterna gegaan. Met de jongeren werken we naar een mooi slot van de workshop: het publiceren van hun eerste artikel in de Krant van Gouda. Prachtig toch, als je droom al op zo’n jonge leeftijd uitkomt!

Mijn man en ik kwamen namelijk onlangs terug van een paar dagen Rome. Dat eten zeer belangrijk is voor Italianen, dat wist ik al en dat ze van piano piano (rustig aan, rustig aan) houden, dat weet ik nu ook.
Op tijd aangekomen op het vliegveld van Rome, zagen we tot onze ontzetting een enorme rij bij de incheckbalie. Gelukkig bevonden wij ons te midden van alleen maar Nederlanders, waardoor ik er gerust op was dat ze niet zouden vertrekken zonder al onze landgenoten. Drie balies handelden de incheckprocedure af, totdat twee medewerkers besloten dat het lunchtijd was. Ze pakten hun biezen, zwaaiden naar de achtergebleven derde medewerkster en vertrokken zonder blikken of blozen richting kantine. Dat onze rij inmiddels bijna tot buiten rijkte, leek hen niet te deren: er moest gegeten worden.

De overgebleven medewerkster werkte gestaag door, terwijl de rij wachtenden bleef groeien. Eindelijk ingecheckt en aangekomen bij de alweer lange rij van de securitycheck, werd onze vlucht al omgeroepen. We mochten aan boord, maar zover waren wij nog lang niet. Om een lang verhaal kort te maken: met heel veel geduld en gezucht vanwege het trage tempo konden wij twintig minuten later eindelijk in sprint naar de gate, waar een groep van veertig Nederlanders ons opwachtte. Samen met een Italiaanse meneer die zich strikt aan de regels wenste te houden. Wij waren te laat, de gate was dicht. Dat het halve vliegtuig met opgewonden Nederlanders voor zijn neus stond te foeteren, maakte hem niets uit. Regels zijn regels. Hij bleef onverzettelijk: wij mochten niet meer aan boord. Gelukkig dachten de Nederlanders daar anders over. De beste man was kansloos. Het was immers niet onze fout, maar die van zijn collega’s. Zij moesten zo nodig lunchen. Eén telefoontje bleek genoeg, wij mochten toch nog aan boord. In een laatste poging zijn autoriteit te laten zien, commandeerde hij ons in een rij. Dat ongeregeld zooitje Nederlanders moest toch echt niet denken dat hij het niet voor het zeggen had.

Euforisch en opgewonden liepen wij de trap van het vliegtuig op, waar wij verwonderde passagiers en stewardessen aantroffen. Zij snapten al niet dat het toestel halfleeg was. Wat mij het meest verbaasde is dat er blijkbaar geen enkele communicatie is tussen de grondstewardessen, de security check en de incheckbalie. Toegegeven, het was lunchtijd, maar toch. Iedereen doet zijn ding, in zijn eigen tempo en ziet wel waar het schip wel of niet strandt. Dat daardoor de helft van het vliegtuig de vlucht dreigt te missen, daar worden ze in het Bella Italië niet warm of koud van. Eten voor alles en daarnaast, vooral geen stress, bij de Italianen dan.

Inmiddels ben ik drie keer in de VS geweest en is mijn bewondering iets minder geworden. Sinds kort heb ik het gevoel dat de VS eigenlijk nog heel veel van ons kunnen leren. Zo ontvingen wij maanden na terugkeer van onze zomervakantie in de VS een boete, omdat ik een tolpoortje zou hebben overgeslagen. De boete was $0,90; de administratiekosten $10. Betalen met creditcard kon niet. Ik kon alleen met een cheque betalen. Laten we die nou niet hebben in Nederland. Dankzij mijn broer, die in de VS woont, konden we dit belachelijke bedrag alsnog betalen.

Dat het betalen vanuit het buitenland wel vaker een probleem is, merkte ik half december. Met kerst in aantocht wilde ik via internet een cadeaukaart bestellen voor mijn broer en schoonzus. In Nederland kun je dat prima online doen, je hebt alleen adresgegevens en een creditcard nodig. Wat is er dan handiger dan een kaart bestellen bij een Amerikaanse winkel en deze laten bezorgen bij mijn broer? Helaas, waar ik ook zocht, het was onmogelijk om een betaaladres buiten de VS in te vullen. Alleen inwoners van de VS mochten een bestelling doen. Bij Macy’s stond op de website dat je in dat geval kon bellen en je bestelling telefonisch kon doorgeven. Dat heb ik gedaan. Het was 22.00 in Nederland toen ik belde. De niets vermoedende medewerker verslikte zich hoorbaar toen ik zei dat ik van buiten de VS belde. De wetenschap dat ik belde vanuit een land waar hij nog nooit van had gehoord, bracht hem danig in verwarring. Dit was nog maar het begin. Het kostte me vijf minuten om hem duidelijk te maken waarvoor ik belde. Hij had nog nooit van de mogelijkheid om vanuit het buitenland te bestellen gehoord, maar vooruit hij durfde het aan om de bestelling in gang te zetten. Letter voor letter spelde ik  mijn naam en adres. Toen die nachtmerrie achter de rug was, viel zijn systeem uit en moesten we opnieuw beginnen. Mijn aanbod om alles per mail naar hem te sturen, sloeg hij af. Veel te ingewikkeld. Dus ik begon geduldig opnieuw mijn gegevens te spellen.

Als laatste – we waren al driekwartier bezig – moest ik mijn creditcardnummer geven. En toen ging het mis. Mijn kaart werd niet geaccepteerd. Een ander nummer gegeven; het mocht niet baten. Nu heeft mijn schoonzus wel eens uitgelegd dat buitenlandse kaarten vaak worden geweigerd omdat je nog geen kredietgeschiedenis in de VS hebt opgebouwd. Dat zal nu ook vast de reden zijn geweest dat het mislukte. Maar zei de meneer aan de lijn geruststellend: ‘Bel even met uw bank en zij zullen binnen een uur toestemming geven voor deze betaling.’ Inmiddels was het al 23.00 geworden en kon ik mijn bank helemaal niet bellen. Voordat ik dat had duidelijk gemaakt aan de jongeheer, waren we weer tien minuten verder. Bij mij was de maat inmiddels meer dan vol. In duidelijke bewoording liet ik hem weten dat ik het hem niet persoonlijk kwalijk nam, maar dat ik het schandalig vind dat Macy’s deze non-service aanbiedt. Toen ik zei dat ik mijn bestelling introk, begon hij bijna te huilen. ‘Dat is toch zielig voor uw broer en schoonzus?’ Ruim een uur verder, zonder cadeau en met een enorme kater, verbrak ik het gesprek.

De volgende dag heb ik wat cadeaus gekocht en deze in een doos naar de VS verstuurd, in de wetenschap dat ze Eerste Kerstdag niet meer zouden halen. Toegegeven, het is een barre winter geweest, met veel sneeuw. En inderdaad de kerstdrukte zorgde voor vertraging. Maar dat mijn pakket pas in de eerste week van februari (ruim anderhalve maand later) aankwam, dat zou in Nederland toch nooit gebeuren! Daar zijn wij veel te efficiënt voor. Iets waar ze nog veel van kunnen leren in de VS.

Zelf weet ik haarfijn de ouders aan te wijzen die in mijn ogen het predicaat hyperouder verdienen. Overal zien ze problemen en gevaren voor hun kinderen, die ze door vooraf in te grijpen proberen te voorkomen. Fout dus volgens de ontwikkelingspsycholoog die ik interviewde. Laat ze maar uit het klimrek vallen en ruzie maken met leeftijdsgenoten. Laat ze ook lekker buiten spelen en anonieme ervaringen opdoen. Daar leren ze juist van. Niet overal met je neus dus bovenop zitten!

Hoewel ik mezelf niet een hyperouder voel, herkende ik wel wat voorbeelden die de expert noemde. Ben ik dan toch een beetje een hypermama? De bevestiging had ik al in dezelfde week te pakken. Mijn oudste dochter ging voor een boodschap naar de supermarkt waar ze twee avonden als vakkenvuller werkt. Na een halfuur was dochterlief nog niet terug, terwijl de supermarkt aan de overkant is. Omdat het al donker was, begon ik me toch wel zorgen te maken. Dan maar dochter bellen, maar ze nam niet op. Inmiddels had ik al de vreselijkste spookbeelden in mijn hoofd, over enge mannen in geblindeerde busjes. Haar telefoon lag in haar kamer, dus geen wonder dat ze niet opnam. Wat nu? Ik kreeg een lumineus idee. Dochter had mijn bankpas meegenomen, om mee te pinnen. Ik dus naar online banking om te kijken of ze al betaald had? Ik voelde me iemand van de AIVD, die de wandelgangen van een grote boef nagaat. Ze had nog niet gepind. Dus ze was of nog aan het kletsen met mede-vakkenvullers, of er was echt iets gebeurd. Ik keek elke minuut of er al betaald was. Om twee minuten over acht, net na sluitingstijd en een uur na haar vertrek, zag ik de verlossende pintransactie. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat er geld van mijn rekening werd afgeschreven.

Een dag later was ik met mijn administratie bezig op online banking, toen mijn oog viel op een betaling van dezelfde dochter bij MacDonalds. Ik wist wel dat ze in de stad was, maar wist niet dat ze dus ook al gegeten had (gezien het bedrag). Gauw een sms gestuurd, of de maaltijd bij de Mac gesmaakt had? Of ik haar soms bespioneerde, was de wedervraag? Nee hoor, ik ben gewoon soms een hypermama, die volgens mij ook zó voor een baan terecht kan bij de AIVD.