Bedankt Libelle
Het valt niet altijd mee om een perfectionist te zijn. Ik wil foutloze artikelen aanleveren, zorgen dat het tijdschrift waarvoor ik eindredacteur ben, zonder onjuistheden van de pers rolt, ik wil alleen maar met goede suggesties voor artikelen komen en alles moet altijd beter, mooier, origineler en verrassender. Als je niet anders gewend bent dan om zo te werken, ga je er stilletjes van uit dat iedereen zo is. Daarom was het programma Aldus Libelle van de VPRO een echte eyeopener voor me.
Vol nieuwsgierigheid keek ik mee achter de schermen van het grootste vrouwenblad van Nederland. Verwonderd hoorde ik hoe de redacteur human interest opbiechtte dat zij eigenlijk een nogal negatief en somber persoon is. Verder was ze blij dat ze drie bazen boven zich had, daardoor bleef ze scherp en uitgedaagd. Ook kregen we te zien hoe de adjunct-hoofdredacteur met ideeën voor artikelen kwam. Ze gaf aan dat ze er één niet zo geweldig vond, maar toen de hoofdredacteur zei dat ze die juist wel leuk vond, was ze opeens probleemloos om. We zagen hoe de hoofdredacteur per pagina liet weten wat er beter had gekund. Sommige zaken hadden er echt niet in mogen staan wat haar betreft, maar ja, ze stonden er wel mooi in. Dus zelfs een Libelle die volgens de hoofdredacteur geen negen waard is, ligt wel mooi in de winkels.
Het was natuurlijk niet alleen erg leuk om te zien hoe het blad tot stand komt, het stelde mij ook nog eens een keertje gerust. Het is prima om het altijd goed te willen doen, dat zit nou eenmaal in me, dat perfectionistische. Maar ik mag ook fouten maken en hoef er geen drama van te maken als er een foutje in een artikel staat. Ik ben tenslotte ook maar een mens en dat zijn ze bij de Libelle gelukkig ook. Want zelfs bij de Libelle doen ze het niet altijd in één keer goed!